O zaman 10-15 yaşlarındaydım. Aç ve susuzduk. Erlerimiz savaşa gitmişlerdi. Önce Ruslar sonra da Ermeniler damlarımızı yıkıp, ekmeğimizi suyumuzu elimizden aldılar. Yalnız başımıza kapılarda kaldık. Yiyecek olmadığından yabani meyve ve ot yiyorduk. Ermeniler kadınları dövüp, kızgın şişlerle dağlıyorlardı. Canlı canlı insanları ellerinden duvara çakıyorlardı. Anam, babam, kardeşlerim bu şekilde öldürüldü. Ben o sırada bayılmışım, sonra da Allahın işi bu günlere kadar geldim. Ev halkımızın çoğu böyle öldürüldü. Ermeniler'e de kalmaz inşallah.

 

Kaynak: Erzurum'da Ermeni Olayları (1918-1920) (Hatıralar-Belgeler-Kazılar)-Betül ASLAN